Het verhaal van Joep

Het verhaal van Joep

Als gamer was hij iemand, maar daarbuiten voelde hij zich niemand. Joep riep de hulp in van IrisZorg om van zijn gameverslaving af te komen.
 
“Ik kreeg bijna niets meer voor elkaar. Gamen beheerste mijn hele leven en al het andere verdween naar de achtergrond. Vier keer begon ik aan een studie, vier keer ging het mis. Vrienden zag ik niet meer. Rekeningen werden niet betaald. Koken deed ik niet, dat kostte veel te veel tijd. Op een gegeven moment was er niets meer. Op dat punt heb ik hulp gevraagd. Ik wilde weer iemand worden, want dat was ik niet meer. Ja, in de virtuele wereld was ik iemand, maar in het echte leven was ik een niemand. Er moest iets drastisch veranderen.

In de Jeugdkliniek van IrisZorg heb ik leren zien dat ik telkens terugviel in een – zeer destructief – gedragspatroon. Gamen leidde me af van de dingen die me dwars zaten. Zo’n vlucht in World of Warcraft of Heroes of Newerth lost natuurlijk niets op.  Na ieder slecht potje speelde ik door om in het volgende beter te presteren. Na ieder goed potje deed ik hetzelfde, om nóg verder te komen. Bovendien: andere spelers rekenden op me; ik trok de kar om samen ten strijde te trekken. Op het dieptepunt was ik er een uur of tien per dag mee bezig. Als ik niet aan het gamen was, voelde ik me heel slecht; ik liet tenslotte van alles versloffen. De leuke dingen en de zaken die gewoon moesten gebeuren. Vrienden zien? Geen tijd voor, ik moest een groep mensen organiseren om in de virtuele wereld op pad te gaan. Even een rekening betalen, nog geen drie minuten werk? Lukte niet, want dat leidde me af van mijn missies. Dat voelt niet goed, dus vluchtte ik weer in de virtuele wereld.

In de Jeugdkliniek leerde ik me heel goed aan een vaste structuur te houden. Op vaste tijden opstaan, een normale dagindeling, meedoen aan het gewone leven en de dingen waar ik geen zin in heb tóch aanpakken, zodat ik geen knagend gevoel heb omdat ik rekeningen niet betaal of het huishouden niet doe. Het contact met mijn vrienden is weer hersteld, de schaamte die ik voelde tegenover mijn ouders en mijn zusje is verdwenen en ik ga weer studeren. En gamen? Dat doe ik nog steeds, maar ik verlies me er niet meer in.”